Крис, што е?
Толку многу те љубам.
Не ме сакаш ли ти повеќе?
Имам напредок, и го сфатив тоа ама мојата жена... Не можам ни
да ја убедам да дојде овде. Се може да ја поттикне.
Ѕвонењето на телефонот, нешто во вестите, било што,
кога ќе оди да купи нешто, некоја маица која виси на
прозорецот. Се ја враќа на тоа место. И тогаш целиот мој
напредок е збришан. И јас сум пак таму со неа.
А јас се чувствувам сосема обратно. Гледам телевизија
и интернет и ги гледам тие маици и ништо не чувствувам.
Колку повеќе слики гледам толку помалку чувствувам,
се помалку верувам дека тоа е вистинско. Мислам дека
треба нешто да чувствувам, не мислите така?
Линда, ова е Крис Калвин, ти го враќам повикот. Имам два
термини слободни оваа недела. Во 7 во вторник или во 18.15
во четврток. Можеш да оставиш порака ако ти одговара некој
од нив. Благодарам.
Знам дека тоа не е вистина. Зашто те познавам знам дека
не е вистина.
Добро мило ми е. Добро.
Ајде да продолжиме со ова во среда.
Можам ли да ви помогнам? - Го барам др. Крис Келвин.
Здраво Крис. Не можам да замислам што може да мислиш
што вака добиваш порака. Се извинивам ако изгледа
мелодрамски, ама ти си единствениот кому можам да
му верувам... во оваа ситуација. Ми треба твојата помош.
Ми требаш да дојдеш на Соларис, Крис.
Не знам како можам да го опишам ова што го чувствуваме
овде горе. Не можеме ни помеѓу нас да се согласиме што се
случува... или што да правиме околу тоа.
Претпоставувам дека најочигледното решение
би било да заминеме. Ама никој од нас не сака.
Затоа ти го добиваш ова бизарно барање.
Му реков на екипажот дека твоето минато и искуства,
те направија идеален кандидат за оваа работа.
Не грижи се, не елаборирав. Ама вистина е. Па, еве сме.
Се надевам дека ќе дојдеш на Соларис, Крис.
Мислам дека треба да дојдеш. Ќе видиш што мислам.
Би сакал да можав да бидам поспецифичен за сето ова,
ама... знаеш. Луѓето слушаат.
Можете да ја замислите паниката што ја предизвикаа
др. Џабар и неговата порака во ТПМ.
Зошто не испратија безбедносна сила?
Испративме. Изгубивме контакт додека се приближуваа кон.
Соларис. Тие не се вратија.
Мора да има некаков систем на АИ на бродот.
Тие го исклучија. Компанијата се надеваше да го реши овај
проблем без да инволвира цивил, ама очигледно, ова се
екстремни околности.
Ќе има малку подготовки, ама тоа не би требало да ви биде
проблем. Летот е потполно автоматизиран.
Ќе спиете поголем дел од патот.
У верени сме дека ако успеете да влезете во бродот, ќе можете
да преговарате за безбедно враќање.
Сите ли го сакаат тоа?
Секако.
Најверојатно ќе оди налево.
Врати се.
Сноу.
Келвин, зар не? - Да.
Келвин, човеку, извини за ова, само знаеш имињата... онака...
Сакаш да влезеш? - Добар сум.
Чија е онаа крв во лабораторијата?
Да, крв. Види сега.
Гитар. Тој... безбедносните сили се појавија и тој... одлепи...
и си направи дупка. - Што се случи со Џабар?
Да... тоа беше син му.
Кој го најде? - Јас го најдов.
Што му се случи на Рис? - Тој... Рис... Не знаеме.
Зашто работата е што тој... некако исчезна.
Исчезна? - Исчезна. - А како исчезна? - Точно така.
Не знам. Знаеме дека не е на бродов... и тоа... го знаеме.
Кој е др. Гордон? - Таа е во собата и... нема да те пушти
внатре.
Можеш ли да ми кажеш што се случува овде?
Можам да ти кажам што се случува, ама не знам што е тоа.
Само сакам да зборувам со вас. - Мора да ми ветиш дека нема
да пробаш да влезеш овде.
Добро.
Па? - Што му се случи на Џабар? - Не зборуваше ли со Сноу?
Сакав да ја слушнам твојата верзија. - Нема никаква верзија.
Тој се самоуби.
Зошто не се вративте дома? Што ви се случи?
Што пронајдовте?
Кого точно го претставуваш? - Го претставувам последниот
напор да ја спасам оваа мисија пред да го напуштат бродов
и сите на него.
Се додека не почне тебе да ти се случува, нема смисла да
дискутираме за тоа.
Еј!
Кој друг беше овде? Кој друг е овде?
Боб. Мајкл.
Како е тоа можно? - Мислам дека затоа си ти овде.
Треба да направам формално интервју со тебе и со Гордон,
ама ќе ми треба твојата помош со неа. - Да, добро.
Колку сон ти треба Келвин? - Колку сон? - Да, што мислиш,
колку долго можеш да издржиш без сон? - Зависи.
Па, кога ќе заспиеш, јас многу подобро спијам со вратата
заклучена.
Бев на овај проект сеуште додека беше кај НАСА,
пред да му го продадат на ББА. Бев тренирана за физика и
бев испратен овде да го проценам економскиот
потенцијал на Соларис, дали е или не е исплатлива
комерцијална сопственост, или можен енергетски извор.
Сеуште ги обработував податоците кога почна да се
случува срањето.
Дали ги тестиравте бродот, храната, водата, воздухот?
Педесет пати проверив. Нема никаков знак на некаков
контаминант, ни психотропни состојки. - Фино.
А ти? Како си ти?
Депресија. Заедно со малку хипоманија, несоница.
Навестувања за агорафобија, опсесивни, компулсивни
пораметувања, шок, замор, одрекување.
Не е многу невообичаено со оглед на околностите. - Знам.
Добро. А што можеш да ми кажеш за она што се случува
овде? - Само дека сакам да престане.
Сакам да го застанам. Ако го застанам тоа значи дека сум
попаметна од него.
Знаеш дека можеш да си одиш дома. Да избегаш од сето ова.
Можам да го гарантирам тоа.
Да... само работата е... Би убил да си одам. Би убил.
Ама Гордон. Гордон си е Гордон. Па...
Ќе видам што можам да направам?
Заминавме низ космосот спремни на се.
Осаменост, тешкотии, исцрпеност... Смрт.
Бевме горди на себеси. Ама кога ќе размислиш малку, нашиот
ентузијазам е глупост.
Ние не сакаме други светови, што ќе ни се.
И онака... Како е малиот? - Добро. Плаче и се сери в гаќи
на секои два часа. - Го знам чувството.
Кога заминувате? - Пак ни одложија.
Не сум слушнал за тоа. - Сеуште никој не знае.
Се зборува дека владата бара купувач.
Би сакал да можеме да им кажеме на луѓето што мислам
дека се случува таму горе. - Кажи ми мене, јас сум доктор.
Па, докторе, како што го проучуваме Соларис.
Најинтересната работа е што... Па изгледа дека реагира.
Скоро како да знае дека го посматраме.
Не можеме да го објасниме тоа.
Ме слушаш ли? Крис?
Ама одлета. - Одлетав.
Оди кај неа. Се вика Реа, малку е незгодна, ама мислам дека
вреди. - Можеби само и треба психијатар.
А зар не ни треба на сите нам?
Оплеска?
Ти почни. - Почнав. - Навистина?
Добро, ќе се изборам со импулсот да те прашам
за кваката. - Секогаш ли им се опираш на твоите импулси?
Не секогаш.
Пробај со поезија. - И смртта нема да има моќ...
Хм, Томес. Тоа не е многу среќна поезија.
Не ми изгледаше многу среќна кога те видов во возот.
Не бев. - А вечерва?
Фино е.
Проклетство!
Буден сум. - Да.
Како си овде? Како си овде?
Како мислиш? - Каде мислиш дека си?
Каде мислиш дека си сега?
Дома? - Каде е дома?
Со тебе, каде што живеевме. - Се сеќаваш ли да си била
на друго место со мене? Се сеќаваш ли да сме биле
заедно на било кое друго место? - Во нашиот стан.
Опиши го. - Мрачен е. Многу е мрачен.
Нема слики на sидовите. Никакви слики никаде.
Нема слики дури ни на фрижидерот.
За кое што мислев дека е малку чудно.
Се сеќаваш ли каде за прв пат се видовме меѓусебно?
Во возот.
Крис.
Многу сум среќна што те гледам. Многу те љубам.
Не ме љубиш ли повеќе?
Морам нешто да проверам со екипажот.
Не! Не ме оставај! Не ме оставај! - Зошто? Зошто?
Не знам. Не знам.
Во ред е. Во ред.
Зошто седиш таму?
Може ли да дојдам да седнам со тебе?
Еј.
Што беше тоа?
Да. Виде? У ште се обидувам да сфатам.
Каде е твојот посетител?
Не знам. Престана да се појавува.
Кој беше твојот посетител? - Брат ми.
Која беше таа? - Жена ми.
Мртва е?
Како се викаше? - Ќе се врати ли?
Сакаш ли?
Не е. - Да, е. - Не е. Срање е. - Ќе откриеме, ќе му го
испратиме некому и ќе видиме дали ќе го објават. - Тоа не е
индикација на ништо, освен дали е комерцијално.
Ничие туѓо мислење не е важно, освен твоето.
Да. - Тоа е лудо. - Тоа е лудо. - Ми се допаѓа.
Го ослободува црвеното во моите очи.
Му го покажа на татко ти? - Да. - И? - И му се допадна.
Што ти рече? - Рече дека му се допадна.
Како за некој што не дава толку лесно комплименти
тоа е нешто. Што ти кажува тоа? - Може ли да зборуваме за
нешто друго? Те молам, било што друго.
Кога сакаш да бидеш собрана?
Секогаш кога ќе го спомнам тоа ти правиш некоја шега.
Знам, жалам. Само, тоа ми е толку тешко. - Сепак, да не е
нешто што јас не правам? - Не, тоа не е проблемот,
воопшто. - Зашто знаеш дека ако продолжиш да го одлагаш
ова уште едно петнаесет или дваесет години едноставно
ќе престанам да те прашувам. - На која старост е тоа?
Освен поемата која ми ја цитираше кога се сретнавме.
Ноќта кога удираше на мене? Таа ноќ? - Не мислам така.
Која ти е омилената поема? - Мојата омилена од Томас?
Ова... инаку за неа е најпознат, и почнува со...
Имаше еден млад човек од Нентакет.
Знаев. Нема да се омажам со тебе.
Море, ќе се омажиш со мене.
Треба ли да поканиме некого?
Треба да има сведоци. Инаку никој нема да ни верува.
Кога бев мала. Имав еден имагинарен пријател,
Гудми Кашели. Тој живееше под тапетите и во аголот.
Со него имав многу интензивна врска зашто бев единствено дете
како што знаеш. Тој ми беше како близнак. Имав борби и
кавги со него.
Она што прогресивно се случи во тек на неколку години, беше
тоа што мајка ми престана да комуницира со мене.
Таа единствено комуницираше со мене, како јас со Кашели.
Ми пишуваше писма и повеќе не зборувавме.
Препознатливо беше потврдена.
Ама тоа беше чуден начин да се порасне.
Знаеш, со вистинскиот маж си. - Знам, тоа е супер.
Со вистинскиот маж.
Реа. - Јас сум. Јас сум.
Не се сеќавам на ова. Кога го доби ова?
Пред да дојдам овде. - Бев ли со тебе? - Не.
Всушност на ништо не се сеќавам.
Се сеќавам само на тебе. Бев ли болна?
Така некако.
Разделени бевме? - Да. - Колку долго? - Неколку години.
Сам ли беше? - Да.
Тешко ли беше тоа? - Беше полесно отколку да си
со некој друг. - Мислеше ли на мене? - Да.
Што е она надвор? - Соларис.
Господе, да.
Не можам да се сетам како дојдов овде.
Дојдов ли со тебе?
Не знам како дојде овде. - Како тоа?
Се разбудив и ти беше овде.
Значи не бев овде вчера? - Не. - Ама...
Се облекуваш?
Луѓето ќе забележат вечерва.
Ако не си таму Реа, луѓето ќе забележат.
Се можам да поднесам. Промените на расположението.
Немирот, менувањето на работата на секои три месеци,
со сето тоа. Ама не можам да поднесам што се криеш од
мене. Зошто го направи тоа?
Сакаш ли да бидеш овде? Зашто ми треба помош.
Не можам да го правам ова. Не можам да продолжам
да го правам ова самиот.
Целата идеја за Бог беше замислена од човекот.
Сето тоа... - Дури и границите што ги ставаме на тоа се
човечки граници, тој дизајнира, тој креира... - Не, јас зборувам
за повисока форма на интелигенција.
Не, чекај малку, ти пак зборуваш за човек со бела брада.
Ти му даваш човечки карактеристики на
нешто што не е човечко. - Така е.
Ако ги земеме сите елементи на познатиот универзум,
и доволно време, нашето постоење е неизбежно,
не е повеќе мистерионо отколку дрвјата, или ајкулите.
Ние сме математичка веројатност, и тоа е се.
Како тогаш објаснуваш дека од сите милијарди суштества на
оваа планета, само ние сме свесни за својата бесмртност?
Тоа не можеш да го објасниш, тоа не значи дека има Бог...
Точно. - Можеби религијата така не научила. - Ама како...
Идеалистичен психијатар. Има ли школо за тоа?
Сеуште не. - Мисли барем дека е смешно.
Каде беше?
Подалеку од овие заебани луѓе.
Тие ми се пријатели.
Да.
Крис, морам да зборувам со тебе.
Што е?
Не разбирам што се случува.
А и ако сфаќам што се случува не можам да го прифатам ова.
Како тоа? - Мислам... мислам.
Јас не сум личноста на која што се сеќавам.
Всушност не сум сигурна што сум.
Се сеќавам на некои нешта, ама не се сеќавам дека сум
била таму. Не се сеќавам дека сум ги искусила тие работи.
Јас навистина, навистина се обидувам да разберам.
А овие... овие чудни мисли ми доаѓаат во главата и...
Не знам од каде доаѓаат. У плашена сум.
И не знам што се случува. Не знам што се случува.
Што мислиш ти, што се случува?
Ти треба малку одмор. Треба да ги земеш овие.
Не, јас... не разбираш, мислам дека не можам да живеам
со ова. Јас не разбирам што се случува сега.
Мислам, ова сега, ќе се сетам на ова сега, имам сеќавање
на ова... ама не се сеќавам да сум го видела и не се сеќавам
да сум била таму.
Тоа е замор. Замор. Се ствара од стрес. Замор е.
Затоа го земаш ова. - Добро. - Не, во ред е, фино е.
Ќе зборувам со Гордон и со Сноу и ќе се вратиме на Земјата.
Ќе бидеш добра.
Веднаш ќе се вратам. - Добро. - Ќе бидеш ли добра овде? - Да.
Оваа врата се заклучува однатре.
Овде си сосема безбедна. - Да.
Сигурна си дека ќе бидеш добра?
Постојано тоа ме прашуваш. Да. Фино ми е.
Остани овде.
Толку бев загрижен човеку, за овај тип. Ама после ти се
појави па станав позагрижен за тебе, посебно откако првата...
Откако ја испрати првата. Одличен беше. Се исплашив
дека ќе одлепиш. - Таа не смее да дознае за тоа. Никогаш.
Разбираш?
Не, не. Се прашувам дали може да забремени.
Каде одиш? - Биди овде. - Што? - Требаше да ми кажеш.
Немаше да има разлика. - Навистина?
Крис. Морам. Очигледно морав. Го знаеш тоа за мене.
Не знаев дека вака ќе реагираш.
Слушај... слушај ме.
Што се промени? Не ни знаев дека сакаш.
Зошто би сакал? Зошто би сакал дете? Секако дека сакам.
Пред се, тоа би донесло живот во оваа куќа.
Ама Крис... - Престани! Престани! Престани!
Крис не разбираш. Мораш да разбереш. Не знаев дека ти
така се чувствуваш. Инаку немаше да го направам
тоа без тебе. - Немаше да го направиш! Пушти ме! - Не!
Господе.
Ти сакаш да ги смениш координатите со Гордон
и со жена ти. Многу фина жена, фина е така? Секако дека е.
Тие ќе бидат заедно, така? Мислам жените...
Сега имаме жена и жена, ако ги ставиме жените заедно
во истиот тим, и сето тоа срање, што ќе се случи? Знаеш што.
Секакво срање што не може да се објасни се случува.
Ама добро срање, знаеш? Мистериозно ама добро.
Обично многу добро. Нештата стануваат меки, знаеш? Меки.
Тоа е мојот план и што мислиш?
Ќе морам да размислам за ова.
И смртта нема да има моќ.
Мртвите луѓе голи, тие ќе бидат едно.
Со човекот на ветрот и западната месечина.
Кога нивните коски бидат чисти, и чистите коски ги нема...
Тие ќе имаат sвезди на лактите и на стапалата...
Иако ќе полудат, ќе бидат нормални...
Иако ќе потонат во морето, пак ќе станат...
Љубовниците ќе бидат изгубени, ама љубовта не...
И смртта нема да има моќ...
Ти ме најде.
Се вратив по тебе.
Се вратив тој ден.
Жалам.
Добро, доволно беше со хипотези. Посетителите,
дали се, или не се направени од субатомски честички?
Субатомски честички? Не сум сигурен. - Што мислиш?
Мислам, можеби. - А што ги стабилизира?
Погоди.
Не знам, можеби икс поле.
Значи ако направиме негативно икс поле, и ако ги бомбардираме
со икс анти бозони можеби ќе се распаднат? - Можеби.
Ама ќе треба многу моќ. - Ќе ги исклучиме сите
некритични функции на бродот. - Ова е само теорија.
Може да грешиме. - Ајде да откриеме.
Ајде да го однесеме пронајденото назад на Земјата.
А ако не пратат назад? Што ако она што се случува овде почне
да се случува на Земјата масовно? Не го гледаш
ли тоа како проблем? Мислам дека е сериозна грешка да
претпоставиме дека ова е бенигно. Колку што знаеме
тоа не излудува за да гледа како ќе се испотепаме.
Навистина ли мислиш дека заради тоа се овде?
Со оглед на неговите ресурси можеше се да направи,
вклучувајќи го и нашето уништување.
Да го оставиме ова еден час.
Нема да те оставам да го направиш тоа.
Како ќе ме запреш? - Како ќе ме запреш да не ја однесам
назад? - Треба ли да ја собереме и другата по патот?
Не би требало да е премногу тешко.
Би можеле да го пресметаме курсот. Ќе ни треб околу еден ден.
Крис за што зборува таа? - За ништо.
Таа сега нема кислород. - Можеби ним не им треба.
Крис за што зборуваат? - Не и кажа?
Што да ми каже? Што да ми каже?
Ти дојде и порано. - Тој се ослободи од тебе.
Што?
Те испратив... во вселената. - Господе. Господе.
Не ме допирај. - Реа. Не разбирав.
Реа, Реа. Немој. - Не. Не.
Што точно сакаше да постигнеш со тоа?
Келвин.
Грешка е да станеш емоционално поврзан
со некој од нив.
Ќе бидеш манипулиран.
Ако беше грда, немаше да ја сакаш овде, па затоа не е грда.
Таа е огледало што одразува дел од твојот ум за кој што
ти ја даваш формулата. - Таа е жива. - Таа не е човек!
Пробај да го разбереш тоа, ако било што можеш да сфатиш.
А што е со твојот посетител? Онај кого што толку спремно
можеш да го уништиш без двоумење.
Кој е? Што е? Чувствува ли? Може ли да допре?
Зборува ли? - Овде сме во ситуација која е над моралот.
Твјата жена е мртва. - Како знаеш?
Како можеш да бидеш толку дефинитивна за конструкт кого
што не го разбираш? - Таа е копија!
Факсимил! И пак те заведува!
Болен си!
Нема да ја земеме назад со нас.
Остави го светлото исклучено.
Мислиш дека ме сонуваш?
Ти не си Џубарин. - Не? А кој сум тогаш?
Марионета? А ти не си? Или можеби си моја марионета.
И како и сите марионети мислиш дека всушност си човек.
Тоа е сонот на марионетата. Да биде човек.
Зошто се самоуби?
Тогаш тоа ми изгледаше како добра идеја.
Сега мислам дека направив грешка. - А син ти?
Тоа не е син ми. Син ми е на Земјата. А ова не е жена ти.
Тие се дел од Соларис. Запамти го тоа.
Што сака Соларис од нас? - Зошто мислиш дека мора
нешто да сака? Затоа мораш да заминеш, ако продолжиш
да мислиш дека има решение...
Ќе умреш овде.
Не можам да ја оставам. Ќе смислам нешто.
Разбираш ли што сакам да ти кажам?
Нема одговори. Само можности за избор.
Реа.
Гордон!
Што се случи? - Таа се напи течен кислород.
Мртва е.
Не.
Никогаш не се навикнувам. На овие... воскреснувања.
Ох не. Не.
Зошто го направи тоа?
Реа? - Не ме викај така.
Има две компоненти. Високоенергетски акцелератор
на протони и модулатор на фазата на материјата.
Со подесување на френквенцијата добивам
појачување на икс антибозони на 90 гигахерзи, и скоро чист
зрак на 160 ГХз. Го употребив на мојот.
Што се случува? - Исчезнуваат.
Се враќаат таму од каде што дошле.
Тоа е она што таа го сака.
Нема да ја оставам да го направи тоа.
Ќе дојде кај мене кога ти ќе спиеш.
Тогаш нема да спијам.
Не гледаш ли? Јас дојдов од твоите спомени за неа.
Тоа е проблемот. Јас не сум целосна личност.
Во твојата меморија ти се контролираш.
Па дури и ако на нешто погрешно се сеќаваш,
јас сум предодредена тоа да го извршам.
Суицидна сум поради тоа што ти така ме паметиш.
Мојот глас вака звучи зашто ти така го паметиш.
Не верувам дека сме предодредени пак да
го преживуваме нашето минато.
Мислам дека можеме да избереме тоа поинаку да го
направиме. Тој ден кога јас заминав, а кога ти рече дека
нема да успееш, јас не те слушнав, зашто бев лут.
Ова е мојата шанса да ја отправам таа грешка.
И ми требаш да ми помогнеш.
Ама дали навистина сум Реа?
Не знам повеќе. Само тебе те гледам.
Само тебе те гледам.
Тоа ме создаде.
А сепак, не можам да комуницирам со него.
Сепак мора да ме слуша. Мора да знае што ми се случува.
А ти и јас, ние би морале да имаме некаков договор.
Некакво...
Неизговорено разбирање.
Дека јас не сум навистина човечко суштество.
Не, Реа.
Крис, посакувам да ги оставеше да го употребат уредот на мене.
Потоа ти ќе можеш да се вратиш на земјата и на сите
ќе можеш да им кажеш, се за Соларис.
Не. - Тоа е единственото решение што има смисла.
Ние никогаш не би можеле да живееме заедно на Земјата Крис.
Го знаеш тоа. Би било невозможно.
А ова? Каков живот е ова?
Заробен овде. Ова не е живот.
Не знам како да го наречам.
Тоа го имаме. За мене е доволно.
Треба да се одмориш. Ќе се разболиш.
Не ми е гајле. - Прилегни малку.
Те молам Крис. Мораш да се одмориш.
Крис. Немој да ја обвинуваш Гордон.
Не е нејзина вина. Јас ја преколнував да го стори тоа.
Подобро е вака. Ја пронајдов твојата самоубиствена порака.
Побарав низ твоите работи.
Страницата откината од песнарката.
Тогаш сфатив дека јас не сум таа. Не сум Реа.
Знам дека ме сакаше таму.
Го знам тоа. Го почувствував тоа.
И јас тебе те сакав.
Посакувам да можевме да живееме внатре во тоа чувство
засекогаш. Можеби постои место каде што можеме.
Ама знам дека не е на Земјата.
И не е на овај брод.
Тоа е се што можам да речам сега.
Ти ја уби! - Не неа. Тоа. - Тоа е убиство!
Келвин, таа ме преколнуваше. Моментално беше. Безболно.
Таа ќе се врати. - Нема. - Зошто ја остави да го стори тоа?
Тоа не е човечко. Што и да е не е човечко и јас сум
загрозена од тоа. А сакам да победам. Сакам луѓето да
победат. На чија страна си ти?
Што правиш? - Ја вклучувам АИ. Се враќам дома.
Гордон.
Гордон!
Знаев. - Колку долго мислиш дека е таму?
Тешко е да се каже, поради ладното.
Тој ме нападна.
Еве сум. Некако еве сум, и не можам да ви кажам како,
ниту кој... сум јас, ни што се случува, ама пред да дојдам
до тоа... го гледам овде како ми доаѓа. Што сака да
направи? Сфаќам. Сака да ме убие.
Јас ќе ви кажам за тоа, ете ми го комитетот за добредојде,
и го фрли ножот и рече добра ноќ... и, инаку открив дека
овај кој и да беше тој... јас ги преживеав првите триесет
секунди а тој живот, или како сакате викајте го, убивајќи
некого. И тоа убивајќи некого кој што случајно сум јас.
Повеќето луѓе во оваа положба би... ајде бе.
Не знам, сепак, ова е барем... ова е неверојатна можност.
Ова е подарок. Јас сум подарок.
Велам да го употребиме икс уредот на него.
Мислам дека немате време.
Зошто би го рекол тоа?
Па, откако го употребивме уредот, Соларис почна да
ја зголемува масата експоненцијално.
Можеби сте приметиле како сме многу поблиску до него.
Тоа е поради тоа што се во неговото гравитационо поле
бива привлечено навнатре.
И, да, извинете, инаку... Икс уредот ги исцрпи
реакторите на горивите ќелии.
Ама ако... - Може да предложам нешто?
Вие можете да правите што сакате, ама јас само ќе се
заклучам овде добро и ќе се вратам.
Ставете си ги појасите.
Вклучи на внатрешна моќ. Направи дијагностика за
горивото. Проверка на АЛГ. Насочување и калибрација
на антената. Депресуризација, спреми се.
Откачување на спојката. Главните мотори со полна сила.
Земја.
Дури и зборот чудно ми звучеше сега.
Непозната.
Колку долго ме немаше?
Колку долго сум вратен?
Има ли врска?
Пробав да го пронајдам ритамот на светот каде што живеев.
Ја следев струјата.
Тивок бев и внимателен.
Правев свесен напор да се насмевнувам.
Да климнувам. Да стојам.
Ги изведував милионите гестови што го прават
животот на Земјата.
Ги проучував овие гестови додека пак не станаа рефлекси.
Ама ме прогонуваше идејата дека погрешно ја паметев.
Некако за ништо не бев во право.
Депресуризирање на турбините се очекува.
Отпуштање на спојката.
Главните мотори на линија.
Реа!
Реа! Реа!
Реа!!!
Крис. Крис.
Жив ли сум? Или мртов?
Не мораме повеќе така да мислиме.
Сега сме заедно.
Се што сме направиле е простено. Се.
КРАЈ
Preuzeto sa www.titlovi.com